ആശയം, ആവിഷ്കാരം, ആർജവം: ന്യൂസ്റൂമിലെ സ്ത്രീകൾ – എൻ.ജി. നയനതാര

Date:

പരിഷ്കരണവാദികൾ നിർവചിച്ച പരമ്പരാഗത ‘സ്ത്രീധർമ’ങ്ങളുടെ പരിമിതികളിൽനിന്ന് ആരംഭിച്ച്, സ്വതന്ത്ര ഡിജിറ്റൽ ഇടങ്ങളുടെ സാധ്യതകളോളം വികസിച്ചതാണ് മാധ്യമരംഗത്തെ സ്ത്രീപ്രാതിനിധ്യം. അച്ചടിമേഖലയുടെ സാമ്പത്തിക ഘടനയും വ്യവസ്ഥാപിതമായ അധികാരവും തീർത്ത അദൃശ്യവിലക്കുകളെ ഭേദിച്ച്, സ്വന്തമായി വാർത്താമുറികൾ പടുത്തുയർത്തുന്ന സ്ത്രീകളുടെ പോരാട്ടങ്ങളെ അടയാളപ്പെടുത്തുകയാണ് ഈ ലേഖനം. മറ്റുള്ളവരുടെ അനുമതിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ സ്വയം ആവിഷ്കരിക്കാൻ കാണിച്ച ആർജവം നമ്മുടെ മാധ്യമചരിത്രത്തെ എങ്ങനെ തിരുത്തിയെഴുതുന്നു എന്നതിന്റെ അന്വേഷണം കൂടിയാണിത്.

സ്ത്രീകൾ സ്വയം ആവിഷ്കരിക്കുന്നതിലേറെ അവരെക്കുറിച്ച് മറ്റുള്ളവർ സംസാരിക്കുന്ന ഒരു വ്യവഹാരമണ്ഡലമാണ് പത്രപ്രവർത്തനം എന്നത് കേവലമൊരു സാമാന്യയുക്തി മാത്രമല്ല; ചരിത്രവസ്തുതകൂടിയാണ്. രാഷ്ട്രീയകേന്ദ്രിതമായ വ്യവഹാരത്തിൽനിന്ന് മൂലധനകേന്ദ്രിതമായി മാറിയതോടെ മാധ്യമരംഗം കൂടുതൽ സംഘർഷഭരിതമായിത്തീർന്നു. രാത്രി വൈകിയുള്ള ഷിഫ്റ്റുകൾമുതൽ വെല്ലുവിളികൾ നിറഞ്ഞ റിപ്പോർട്ടിങ്ങുവരെ പുരുഷകേന്ദ്രിതമെന്നു കരുതിപ്പോന്ന ഇടങ്ങളെ വിവിധ തലമുറകളിൽപ്പെട്ട വനിതാ മാധ്യമപ്രവർത്തകർ തങ്ങളുടേതുകൂടിയാക്കി മാറ്റിയെടുത്തിട്ടുണ്ട്. എഴുത്തുകാരികളായും പ്രസാധകരായും പോരാളികളായും പത്രാധിപരായും വലിയ പ്രതിസന്ധികളെ അതിജീവിച്ചാണ് പത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രാരംഭകാലം മുതൽക്കേ സ്ത്രീകൾ തങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യമുറപ്പിച്ചത്. അച്ചടിമാധ്യമങ്ങളിലെ സ്ത്രീചരിത്രമെന്നത്, കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ അവർ നേടിയെടുത്ത ദൃശ്യപരതയുടെയും അതോടൊപ്പം അവർ നേരിട്ട തുടർച്ചയായ പാർശ്വവൽക്കരണത്തിന്റെയും ചരിത്രംകൂടിയാണ്.

പല ദേശങ്ങളായി വിഘടിച്ചുനിന്ന കേരളത്തിൽ ഭാഷാകേന്ദ്രിതമായ ഒരു പൊതുബോധം രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ അച്ചടിവിദ്യ നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു. കൊളോണിയൽ വിദ്യാഭ്യാസ പദ്ധതികളുടെ ചുവടുപിടിച്ച് അച്ചടിയും വായനാസമൂഹവും വളർന്നുവികസിച്ചു. താളിയോലകളിലും കല്ലുകളിലും ചിതറിക്കിടന്ന അറിവുകളെ ഏകീകരിക്കാനും തറവാടുകളിലും രാജമന്ദിരങ്ങളിലും മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നിരുന്ന വിജ്ഞാനത്തെ വിശാലമായ പൊതുയിടങ്ങളിലേക്ക് സന്നിവേശിപ്പിക്കാനും ഇതിലൂടെ കഴിഞ്ഞു. ജാതി, മതം, ലിംഗപദവി എന്നിവയിലധിഷ്ഠിതമായ അധികാരഘടനകളിൽനിന്ന് വ്യക്തികളെ സാമൂഹികമായി മോചിപ്പിക്കുന്നതിൽ ഈ മാറ്റം വലിയൊരു പങ്കുവഹിച്ചിട്ടുണ്ട്. വിജ്ഞാനമെന്നത് ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയല്ലെന്നും അത് എല്ലാവർക്കും അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്നുമുള്ള ബോധത്തിലേക്കുള്ള ഈ പരിവർത്തനത്തിൽ, സ്വാഭാവികമായും സ്ത്രീകളുടെ പ്രാതിനിധ്യവും ചർച്ചാവിഷയമായി.

പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യംമുതൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ മധ്യംവരെയുള്ള നൂറുവർഷക്കാലമാണ് കേരളത്തിലെ ആനുകാലിക പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളുടെ പ്രഥമഘട്ടമായി ചരിത്രകാരർ വിലയിരുത്തുന്നത്. മതപ്രചാരണം, സാഹിത്യപോഷണം, സാമൂഹികപരിവർത്തനം, സാമുദായിക താല്പര്യങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയലക്ഷ്യങ്ങൾ എന്നിവയ്‌ക്കൊപ്പം സ്ത്രീകളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഉയർന്നുവന്നു. പൊതുവിടങ്ങളിലേക്കും വിദ്യാഭ്യാസത്തിലേക്കും സ്ത്രീകൾക്ക് പ്രവേശനമില്ലാതിരിക്കുകയും അനാചാരങ്ങളും അവഗണനകളും സ്ത്രീജീവിതത്തെ ഗാർഹികവൃത്തത്തിൽ മാത്രം തളച്ചിടുകയുംചെയ്ത അന്നത്തെ സാമൂഹികാന്തരീക്ഷത്തിൽ ഇത്തരം വനിതാ ആനുകാലികങ്ങൾക്ക് ചരിത്രപരമായ വലിയ പ്രസക്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ, വാണിജ്യതാത്പര്യങ്ങളെക്കാളുപരി സാമൂഹികപരിഷ്കരണ ലക്ഷ്യങ്ങളോടെയാണ് സ്ത്രീകൾക്കും പത്രപ്രവർത്തനത്തിനും ഇടയിലുള്ള ബന്ധം ആരംഭിക്കുന്നത്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബംഗാളിലിറങ്ങിയ ‘ബാമാബോധിനി പത്രിക’, കേരളത്തിലെ ‘കേരളീയ സുഗുണബോധിനി’ (1886) തുടങ്ങിയവ സ്ത്രീകളെ ബോധവൽക്കരിക്കാനും അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ചർച്ചചെയ്യാനും ലക്ഷ്യമിട്ടുള്ളവയായിരുന്നു. ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം, മലയാളത്തിലെ ആദ്യത്തെ വനിതാമാസികയായ സുഗുണബോധിനിക്ക് തുടക്കമിട്ടത് പുരുഷന്മാരായിരുന്നുവെന്നതാണ്. എന്നാൽ, സ്ത്രീപരിഷ്കരണം ലക്ഷ്യമാക്കിത്തുടങ്ങിയ ഇത്തരം മാസികകളുടെ ഉള്ളടക്കം പലപ്പോഴും ആ ലക്ഷ്യത്തോട് പൂർണമായി നീതിപുലർത്തിയില്ല. രാഷ്ട്രീയം, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ ഗൗരവമേറിയ വിഷയങ്ങൾക്കുപകരം, പുരുഷാധിപത്യസമൂഹം നിർവചിച്ച ‘സ്ത്രീധർമ’ത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്ന വിഷയങ്ങൾക്കായിരുന്നു ഇവ മുൻഗണന നൽകിയത്.

ഈയൊരു പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ശാരദ, ലക്ഷ്മീഭായി, മഹിള, ശ്രീമതി, വനിതാകുസുമം, മലയാളമാസിക തുടങ്ങിയ ആദ്യകാല വനിതാമാസികകൾ രംഗത്തുവരുന്നത്. ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ ഗൗരവവും പ്രസിദ്ധീകരണത്തിന്റെ കാലദൈർഘ്യവും പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഇവയിൽ മുൻപന്തിയിൽ നിൽക്കുന്നത് ‘ലക്ഷ്മീഭായി’യാണ്. റാണി ലക്ഷ്മീഭായി തമ്പുരാട്ടിയുടെ സ്മരണാർഥം 1905-ൽ തൃശൂരിൽ ആരംഭിച്ച ഈ മാസിക, വെള്ളായ്ക്കൽ നാരായണമേനോന്റെ പ്രസാധകത്വത്തിൽ ഏകദേശം മുപ്പത്തിയഞ്ചുവർഷത്തോളം നിലനിന്നു. തോട്ടയ്ക്കാട്ട് ഇക്കാവമ്മ, തരവത്ത് അമ്മാളുവമ്മ, ബി. കല്യാണിയമ്മ, കുട്ടിക്കുഞ്ഞിത്തങ്കച്ചി തുടങ്ങി നിരവധി എഴുത്തുകാരികൾ ഈ മാസികയിലൂടെ തങ്ങളുടെ രചനകൾ വെളിച്ചത്തുകൊണ്ടുവന്നു. സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വന്തം ശബ്ദം നൽകുക, അവരെ ബൗദ്ധികമായി ഉണർത്തുക എന്നീ ചരിത്രപരമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഈ മാസിക ഏറ്റെടുത്തു. എന്നിട്ടും മുഖ്യധാരയിൽ രചിക്കപ്പെട്ട സാഹിത്യചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ ഭൂരിഭാഗത്തിലും ഈ എഴുത്തുകാരികൾക്ക് അർഹമായ പ്രാധാന്യമോ സ്ഥാനമോ ലഭിച്ചില്ലെന്നത് ഖേദകരമായ ഒരു വസ്തുതയാണ്.

ഭരണകൂടം, നിയമം, സ്ത്രീകളുടെ വൈവാഹിക അവകാശങ്ങൾ, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങി നിരവധി പുരോഗമനപരമായ വിഷയങ്ങൾ ‘ലക്ഷ്മീഭായി’ ചർച്ചചെയ്തു. സ്ത്രീകളുടെ അവകാശങ്ങളെയും ആവശ്യങ്ങളെയുംകുറിച്ച് സ്ത്രീകൾതന്നെ എഴുതാൻ തുടങ്ങിയെന്നതാണ് ഇതിലെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ മാറ്റം. പിന്നീട് 1904-ൽ, ബി. കല്യാണിയമ്മയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സ്ത്രീകൾതന്നെ പത്രാധിപത്യം വഹിച്ച ‘ശാരദ’ എന്ന മാസിക മലയാള പത്രപ്രവർത്തന ചരിത്രത്തിൽ സുപ്രധാനമായ ഒരിടം കണ്ടെത്തി. ദശാബ്ദങ്ങൾക്കുശേഷം 1930-കളിലും 40-കളിലുമായി ‘ഭാരതചന്ദ്രിക’, ‘വനിത’ തുടങ്ങിയ പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച് എം. ഹലീമാ ബീവി കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ മുസ്‌ലിം വനിതാ പത്രാധിപയായി ചരിത്രം കുറിച്ചു. യാഥാസ്ഥിതിക മതപണ്ഡിതരുടെ എതിർപ്പുകളെയും സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധികളെയും അതിജീവിച്ചാണ് അവർ നവീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു പൊതുബോധം രൂപപ്പെടുത്തിയത്.

സ്വാതന്ത്ര്യാനന്തര ഘട്ടത്തിൽ കൂടുതൽ സ്ത്രീകൾ വാർത്താമുറികളിലേക്ക് കടന്നുവന്നെങ്കിലും അവർക്ക് അനുവദിക്കപ്പെട്ട ഇടങ്ങൾ പലപ്പോഴും വളരെ പരിമിതമായിരുന്നു. വനിതാപേജുകൾ, ലൈഫ്‌സ്റ്റൈൽ, പാചകം, ആരോഗ്യം തുടങ്ങിയ മൃദുവിഷയങ്ങളിലേക്ക് അവർ ഒതുക്കപ്പെട്ടു. പത്രാധിപസ്ഥാനത്തേക്കു നയിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയം, ബിസിനസ്, കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ തുടങ്ങിയ സുപ്രധാന മേഖലകളിൽ പുരുഷന്മാർ തങ്ങളുടെ ആധിപത്യം നിലനിറുത്തി. അച്ചടിമാധ്യമരംഗം ഭീമമായ മൂലധനമാവശ്യമുള്ള ഒരു വ്യവസായമാണ്. പ്രസ്സുകൾ, ന്യൂസ്പ്രിന്റ്, വിതരണശൃംഖലകൾ എന്നിവയുടെ സാമ്പത്തിക നിയന്ത്രണം പത്രങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥാവകാശത്തെയും എഡിറ്റോറിയൽ നിയമനങ്ങളെയും നേരിട്ടുസ്വാധീനിച്ചു. ജാതി, മതം, വർഗം, ലിംഗം എന്നിവയിലധിഷ്ഠിതമായ ഈ അധികാരഘടനകൾ മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളിൽ അദൃശ്യമായൊരു വിവേചനത്തിന്റെ മതിൽക്കെട്ട് (Glass ceiling) സൃഷ്ടിച്ചു.

പ്രാരംഭതലങ്ങളിൽ വനിതാ റിപ്പോർട്ടർമാർക്ക് ഇടം ലഭിച്ചെങ്കിലും ഉന്നത എഡിറ്റോറിയൽ പദവികളിലേക്കുള്ള അവരുടെ പ്രവേശനം അതീവ ദുഷ്കരമായിരുന്നു. ഇതിനുപുറമേ രാത്രി ഷിഫ്റ്റുകൾ, സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത ഫീൽഡ് അസൈൻമെന്റുകൾ, കുടുംബപരമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുടെ അസന്തുലിതാവസ്ഥ, തൊഴിലിടങ്ങളിലെ ലൈംഗികാതിക്രമങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പ്രായോഗിക വെല്ലുവിളികളും സ്ത്രീകൾക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്നു. 2018-ലെ #MeToo മുന്നേറ്റം മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളിലെ ഈ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിക്കുകയും ലോകത്തെ തെറ്റുകൾ തുറന്നുകാട്ടുന്ന വാർത്താമുറികൾ സ്വന്തം മതിലുകൾക്കുള്ളിലെ സ്ത്രീകളെ എങ്ങനെയാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നതെന്ന ഗൗരവമേറിയ ചോദ്യം ഉന്നയിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഈ പ്രതികൂല സാഹചര്യങ്ങളിലും അച്ചടിമാധ്യമങ്ങളിൽ സ്ത്രീകൾ മായാത്തമുദ്ര പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ‘ഹിന്ദുസ്ഥാൻ’ പത്രത്തിന്റെ തലപ്പത്തെത്തിയ മൃണാൾ പാണ്ഡെയും വർഗീയ രാഷ്ട്രീയത്തെ ധീരമായി വെല്ലുവിളിച്ച കന്നഡ വാരികയായ ‘ലങ്കേഷ് പത്രിക’യുടെ എഡിറ്റർ ഗൗരി ലങ്കേഷും ഇതിന്റെ ഉജ്ജ്വലമായ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. മുൻപേജുകളിലേക്ക് ഗാർഹികപീഡനം, മാതൃയാരോഗ്യം, പ്രതിഫലമില്ലാത്ത ഗാർഹികാധ്വാനം, തൊഴിലിടങ്ങളിലെ സുരക്ഷ തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ കടന്നുവരാൻ പ്രധാന കാരണം, അവ പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്ന വിഷയങ്ങളാണെന്നു വാദിക്കാൻ വാർത്താമുറികളിൽ സ്ത്രീകൾ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നതാണ്. എസ്.ഐ.ആർ. നടപടികളിലെ വീഴ്ചകളെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടിങ്ങിലൂടെ സമകാലിക ഇന്ത്യ കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ രാഷ്ട്രീയ കൊടുങ്കാറ്റിനു തുടക്കംകുറിച്ച ഇന്ത്യൻ എക്സ്‌പ്രസിലെ റിതിക ചോപ്രയെപ്പോലെ ധീരരായ ധാരാളം മീഡിയ പ്രഫഷണലുകൾ ഇന്ന് അച്ചടിമേഖലയിലുണ്ട്.

അച്ചടിമാധ്യമങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക-ഘടനാപരമായ പരിമിതികളെ ഡിജിറ്റൽ പബ്ലിഷിങ് പാടെ മാറ്റിമറിച്ചു. ഒരു വെബ്സൈറ്റോ പോഡ്കാസ്റ്റോ ഡിജിറ്റൽ ചാനലോ ആരംഭിക്കാൻ അച്ചടിമാധ്യമങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് വളരെ ചെറിയൊരു മൂലധനം മാത്രമേ ആവശ്യമുള്ളൂ. ആശയവിനിമയത്തിന്റെ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിലുണ്ടായ ഈ മാറ്റം അധികാരഘടനകളെയും ജനാധിപത്യവത്കരിച്ചു; ഇതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താക്കൾ സ്ത്രീകളായിരുന്നു. മാധ്യമപ്രവർത്തകയായ ധന്യ രാജേന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ആരംഭിച്ച ‘ദി ന്യൂസ് മിനിറ്റ്’ (The News Minute), ഉത്തർപ്രദേശിലെ ഗ്രാമീണവനിതകൾ ആരംഭിച്ച ‘ഖബർ ലഹരിയ’ (Khabar Lahariya) തുടങ്ങിയ ഓൺലൈൻ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ ഈ മാറ്റത്തിന്റെ മികച്ച ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളാണ്. ‘ഫെമിനിസം ഇൻ ഇന്ത്യ’ (Feminism in India), ‘ദ ലേഡീസ് ഫിംഗർ’ (The Ladies Finger) തുടങ്ങിയ സംരംഭങ്ങളും സ്വതന്ത്ര വീഡിയോ ജേണലിസ്റ്റുകളും മറ്റാരുടെയും അനുമതിക്കായി കാത്തുനിൽക്കാതെ തങ്ങളുടെ ഇടങ്ങൾ സ്വയം നിർമിച്ചെടുത്തു.

വെബ് മാധ്യമങ്ങൾ സ്ത്രീകൾക്ക് സവിശേഷമായ ചില ഘടനാപരമായ നേട്ടങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ട്:

  • ഉടമസ്ഥാവകാശവും നിയന്ത്രണവും: മറ്റൊരാളുടെ അധികാരശ്രേണിയിൽ ഒരിടം കണ്ടെത്തുന്നതിനുപകരം, സ്വന്തമായി പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ സ്ഥാപിക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും എഡിറ്റ് ചെയ്യാനുമുള്ള അധികാരം സ്ത്രീകൾക്കു ലഭിച്ചു. ‘ലക്ഷ്മീഭായി’യുടെ കാലത്ത് ഇതൊരു സ്വപ്നം മാത്രമായിരുന്നു.
  • വിഷയങ്ങളിലെ സ്വാതന്ത്ര്യം: പരമ്പരാഗത വാർത്താമുറികൾ മുഖവിലക്കെടുക്കാത്ത ലിംഗസമത്വം, പരിചരണജോലികൾ (Care work), പ്രത്യുൽപാദന ആരോഗ്യം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾ യാതൊരു സ്ഥാപനപരമായ തടസ്സങ്ങളുമില്ലാതെ ചർച്ചചെയ്യാനും ഡിജിറ്റൽ ഇടങ്ങൾ അവസരമൊരുക്കി.
  • തൊഴിലിലെ വഴക്കം: സമയ-സ്ഥല പരിമിതികളില്ലാതെ ജോലിചെയ്യാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം, കുടുംബപരമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ നിർവഹിക്കുന്ന സ്ത്രീകൾക്ക് കൂടുതൽ അനുകൂലമായ തൊഴിൽസാഹചര്യങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
  • പ്രേക്ഷകരുമായുള്ള നേരിട്ടുള്ള ബന്ധം: വൻകിട പരസ്യദാതാക്കളെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനുപകരം ക്രൗഡ് ഫണ്ടിങ്ങിലൂടെയും സബ്സ്ക്രിപ്ഷനിലൂടെയും നേരിട്ട് വായനക്കാരുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ഇതു മാധ്യമപ്രവർത്തകരെ സഹായിക്കുന്നു.
  • ചരിത്രത്തിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പ്: ഡിജിറ്റൽ ആർക്കൈവുകളിലൂടെ, സാഹിത്യചരിത്രം അവഗണിച്ച ആദ്യകാല എഴുത്തുകാരികളുടെ രചനകൾ പുതിയ തലമുറയിലേക്കെത്തിക്കാനും ഓൺലൈൻ ലോകം വഴിയൊരുക്കി.

എന്നിരുന്നാലും ഡിജിറ്റൽ ഇടം പൂർണമായും ഒരു സുരക്ഷിത താവളമല്ല. സംഘടിതമായ സൈബർ ആക്രമണങ്ങൾ, ലൈംഗികാതിക്രമ ഭീഷണികൾ, ഡോക്സിങ് (Doxxing) തുടങ്ങിയ അതിതീവ്രമായ വെല്ലുവിളികൾ ഓൺലൈൻ രംഗത്തുണ്ട്. പരിമിതമായ മൂലധനമെന്നത് പലപ്പോഴും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വമില്ലായ്മകൂടിയാണ്. ഇതു പല സ്വതന്ത്ര ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളെയും എഡിറ്റോറിയൽ തീരുമാനങ്ങളെക്കാളുപരി അനിശ്ചിതമായ വരുമാനങ്ങളെയും അൽഗോരിതം മാറ്റങ്ങളെയും ആശ്രയിക്കാൻ നിർബന്ധിതമാക്കുന്നു. ആദ്യകാല മാസികകൾക്ക് നിലനിൽക്കാൻ പ്രസാധകരുടെ പിന്തുണ ആവശ്യമായിരുന്നതുപോലെ ഇന്നത്തെ സ്വതന്ത്രമാധ്യമങ്ങൾക്കും ശക്തമായൊരു സാമ്പത്തിക താങ്ങ് അനിവാര്യമാണ്.

 

പത്രപ്രവർത്തന രംഗത്തെ സ്ത്രീകൾ വനിതാപേജുകളുടെ അരികുകളിൽനിന്നു പത്രാധിപത്യത്തിലേക്കും അവിടെനിന്ന് സ്വന്തമായി ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നതിലേക്കും ഇന്നു വളർന്നിരിക്കുന്നു. അച്ചടിമാധ്യമങ്ങൾ അവർക്കൊരു വേദി നൽകിയെങ്കിലും അതിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം പുരുഷകേന്ദ്രിതമായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഉല്പാദനച്ചെലവുകൾ ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞതോടെ ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങൾ ആ അധികാരത്തിന്റെ വാതിലുകൾ മലർക്കെ തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. തങ്ങളുടെ മുൻഗാമികളോട് അപ്രധാനമെന്നു പറഞ്ഞിരുന്ന വാർത്തകൾ ജനങ്ങളിലെത്തിക്കാനും തങ്ങളുടേതായ കാഴ്ചപ്പാടിൽ മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങൾ പടുത്തുയർത്താനും ഇന്നു സ്ത്രീകൾക്കു കഴിയുന്നുണ്ട്. ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം കൂടുതൽ സുരക്ഷിതവും സുസ്ഥിരവുമാക്കുകയെന്നതാണ് മുന്നിലുള്ള പ്രധാന വെല്ലുവിളി. അതിനു ശക്തമായ നിയമപരിരക്ഷയും ന്യായമായ സാമ്പത്തികപിന്തുണയും സാമൂഹികമായ ഐക്യദാർഢ്യവും ആവശ്യമാണ്. ഒരു വനിതാ എഡിറ്ററെന്നത് ആഘോഷിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു അപൂർവതയല്ലെന്നും ഒരു സമൂഹം അതിന്റെ ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്ന പ്രക്രിയയിലെ ഏറ്റവും സ്വാഭാവികവും അവിഭാജ്യവുമായ ഒരു ഘടകമാണെന്നും നാം ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

Share post:

spot_img

Popular

More like this
Related

വിദ്യാർഥികൾ അടിച്ചമർത്തപ്പെടേണ്ട ഭീഷണിയല്ല, ഭരണകൂടം കാതോർക്കേണ്ട പൗരരാണ് – ഡോ. ശശി തരൂർ/ ബിനോയ്‌ പിച്ചളക്കാട്ട്

അധികാരത്തിന്റെ  യുക്തികൾ ലോകക്രമത്തെയും ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യത്തെയും  ശ്വാസംമുട്ടിക്കുന്ന ഇക്കാലത്ത്, നഷ്ടപ്പെടുന്ന പൗരസ്വാതന്ത്ര്യത്തെയും...

ചെറുവയൽ രാമൻ: കാർഷികസംസ്കാരത്തിന്റെ കാവലാൾ – ബിജു ജോർജ്

പച്ചപ്പിന്റെ ഓർമകളിൽ പദ്മശ്രീ ജേതാവും ഗോത്രകർഷകനുമായ ചെറുവയൽ രാമന്റെ വിയോഗം കേരളത്തിലെ കാർഷികമേഖലയ്ക്ക്...

ജനാധിപത്യം അപരിചിതമായവർ – എം.വി. ബെന്നി

ജനാധിപത്യമെന്നത് കേവലമൊരു ഭരണകൂടയന്ത്രമല്ല; അതൊരു നിരന്തരമായ നൈതികജാഗ്രതയാണ്. തെരുവുകളിൽ അലയടിക്കുന്ന അരാജകപ്രവണതകൾക്കും...

സത്യം ഓട്ടമത്സരത്തിൽ രണ്ടാമതായിരിക്കുന്നു – ഡോ. ടി. കെ. സന്തോഷ്കുമാർ

അച്ചടിയുടെ സുവർണകാലത്ത് വാക്കിന്റെ സത്യവും ധാർമ്മികതയും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചിരുന്ന പത്രാധിപർ എന്ന കാവൽക്കാരൻ...